Er zijn drie belangrijke redenen waarom (correct) citeren zo belangrijk is in academisch schrijven, en waarom je zorgvuldig moet controleren of wat je in je verhaal vertelt over de informatie van je geciteerde auteurs een accurate weergave is. Ten eerste laat je zien dat je de verschillende concepten die je hebt geleerd en daarna in de tekst hebt toegepast, begrijpt. Ten tweede kan de lezer de verschillende bronnen waarnaar je verwijst in de tekst terugvinden voor verder onderzoek of andere doeleinden. Ook jij zou erg dankbaar zijn voor het onderzoek van je eindscriptie als je de bronnen uit het werk van een andere auteur gemakkelijk kunt terugvinden. De derde reden is om te voorkomen dat je wordt beschuldigd van plagiaat. Deze laatste reden behoeft misschien wat meer uitleg.
Plagiaat is het opzettelijk of onopzettelijk vermelden van feiten, meningen, ideeën, enzovoort, alsof ze van jezelf zijn. Het is een ernstige academische overtreding die ernstige gevolgen kan hebben. Je denkt misschien dat academische kennis gedeelde, objectieve kennis is en daarom een soort gemeenschappelijk bezit. Niets is minder waar. Wanneer iemand iets uitvindt of een nieuw feit ontdekt, probeert hij die uitvinding of dat feit te registreren onder een octrooi of via de wetten op het auteursrecht. Muziek, logo's, commerciële ideeën kunnen allemaal worden beschermd als intellectueel eigendom van de uitvinder, en deze worden beschermd omdat ze de bron van inkomsten zijn voor de uitvinder. Als de rechten worden geschonden, kan de uitvinder of eigenaar van de rechten gerechtelijke stappen ondernemen. Dezelfde principes gelden voor academische feiten, ideeën en meningen: hoewel maar weinig academici er direct geld mee zullen verdienen, vormt deze academische kennis wel de basis van hun baan en carrièrevooruitzichten. Op dezelfde manier zullen jouw ideeën de basis leggen voor je eigen carrière.
Hoewel academische kennis vrij beschikbaar is, is het noodzakelijk om de bron van die kennis te vermelden. Dat maakt je eigen werk academisch. Waarom zou je in de valkuil van plagiaat kunnen trappen? Ten eerste doe je het misschien onbedoeld. Je bent vergeten waar je de informatie hebt gevonden, omdat je zoveel hebt gelezen. De oplossing is om zorgvuldig bij te houden welke informatiebronnen je nodig hebt voor het schrijven van een paper. Een andere onbedoelde reden is dat je misschien een verkeerd beeld hebt van wat het betekent om een paper te schrijven. Een paper is niet gewoon een verzameling van feiten en ideeën uit verschillende bronnen, en het is jouw taak om ze samen te voegen. Dat zou een verzameling aantekeningen zijn. Een paper houdt in dat je jouw verhaal vertelt over die feiten en ideeën, en je moet bepalen welke stukjes informatie van jou zijn en welke van je bronnen. Op dezelfde manier ben je misschien onzeker over wat "algemene kennis" is en wat specifieke kennis is waarvoor je een bron moet citeren. Deze grijze lijn tussen deze gebieden is moeilijk te bepalen, vooral aan het begin van je studie. Maar hoe verder je komt in je studie, hoe meer je zult ontdekken wat gemeenschappelijke kennis is - je vindt het als achtergrond in veel studieboeken en artikelen. In het begin van je studie is het verstandig om voor de zekerheid alle auteurs van bronnen te citeren.
Ten tweede kan het zijn dat je plagiaat pleegt omdat je denkt dat je eigen schrijven niet goed genoeg is. Hoewel het nuttig kan zijn om het werk van anderen te gebruiken om te leren schrijven, zal plagiaat op zich je niet helpen om goed te schrijven. Wat je moet doen is leren hoe je andermans ideeën in je eigen woorden kunt uitdrukken, door verschillende structuren uit te proberen, door de kern te distilleren van wat een auteur wil zeggen en het dan in jouw woorden te zeggen.
De derde reden voor plagiaat is veel ernstiger. Dit is opzettelijk: misschien sta je onder tijdsdruk of heb je andere prioriteiten, dus besluit je om gewoon stukken tekst te kopiëren uit de bronnen die je leest en het voor te stellen als je eigen werk. Dit is natuurlijk makkelijk te doen met elektronische bronnen. Het probleem is echter dat het meestal ook gemakkelijk te herkennen is: de schrijfstijl verandert, de relevante verwijzingen verschijnen niet in de tekst zoals het hoort en fouten in grammatica en interpretatie worden gewoon herhaald in je werk. Het ergste van alles is dat het je niet helpt om een effectief begrip van de bronnen te krijgen, noch helpt het je om je eigen schrijfstijl te ontwikkelen.
Nauw hiermee verbonden is plagiaat van andere studenten en zelfplagiaat. Je ziet dit misschien niet als plagiaat; het is immers gewoon het kopiëren van tekst waar geen auteursrecht op rust. Je denkt misschien dat het werk van een andere student nauwelijks intellectueel eigendom is, maar dat is het wel. Op dezelfde manier, als je je eigen werk hebt ingeleverd voor één cursus, mag je het niet opnieuw inleveren voor beoordeling in een andere cursus. Dit is ook plagiaat. Dit soort activiteiten leidt er uiteindelijk toe dat de dader levenslang wordt uitgesloten van de academische gemeenschap. Uiteindelijk betekent dit dat je je potentiële academische carrière hebt vernietigd.
Het is dus duidelijk dat plagiaat op de korte termijn soms een economisch haalbare optie lijkt, maar dat het uiteindelijk gewoon niet de moeite waard is. De gevolgen voor je studie en carrière en voor jou als persoon zijn te groot. De Universiteit Maastricht voert een universiteitsbreed anti-plagiaatbeleid in. Kijk zowel op de hoofdsite van de universiteit als op Eleum, tab mijn SBE, onderdeel student A... Z; spieken en plagiaat (inclusief het tentamenreglement) om ervoor te zorgen dat je op de hoogte bent van wat plagiaat is en hoe je plagiaat kunt voorkomen.
Wilkinson, R., Hommes, J. (2010). Een gids voor academische schrijfvaardigheid. Tweede druk. Universiteit Maastricht. School voor Bedrijfskunde en Economie.
